Jak wymawiać: akcent i wymowa włoskich słów

bène

/ˈbɛne/

Oznacza poprawny, stosowny lub uważny sposób działania albo stan zdrowia i spokoju. Może wzmacniać wypowiedź lub wyrażać aprobatę. Jako rzeczownik oznacza to, co dobre, słuszne lub użyteczne, uczucie przywiązania oraz to, co zaspokaja potrzebę.

Przysłówek pochodzi od łacińskiego bĕne. Rzeczownik wywodzi się z przysłówka i obejmuje takie znaczenia jak to, co dobre lub użyteczne, przywiązanie i spokój.

edìle

/eˈdile/

Dotyczący budowy, przebudowy i utrzymania budynków; jako rzeczownik oznacza osobę pracującą w tej branży. Oznacza także urzędnika starożytnego Rzymu odpowiedzialnego za sprawy urbanistyczne i porządek publiczny.

Znaczenie związane z budownictwem pochodzi od łacińskiego aedes, „budynek”, na wzór nazwy rzymskiego urzędnika. Ta ostatnia pochodzi od łacińskiego aedīlis, wywodzącego się od aedes, „świątynia”, ale także „budynek, mieszkanie”; Pianigiani odsyła do edificare. Urzędnik ten początkowo był opiekunem świątyni Cerery, a do jego obowiązków należała piecza nad drogami, mostami, akweduktami, zaopatrzeniem w żywność i porządkiem w mieście.

persuadére

/perswaˈdere/

Przekonać kogoś, by w coś uwierzył lub uznał jakiś fakt. W formie zwrotnej: nabrać pewności lub dać się przekonać.

Pochodzi od łacińskiego persuadere, bezokolicznika czasu teraźniejszego strony czynnej czasownika persuadeo. Łaciński czasownik jest złożony z per- i suadere, które oznacza „doradzać, przekonywać”.

rubrìca

/ruˈbrika/

Zeszyt lub rejestr uporządkowany alfabetycznie, służący do zapisywania nazwisk i danych kontaktowych; dział gazety lub część programu poświęcona określonemu tematowi. Oznacza również czerwoną barwę używaną dawniej w książkach oraz fragmenty tekstu zapisane na czerwono.

Pochodzi od łacińskiego rubrīca, „czerwona ochra”, od ruber, „czerwony”. Dawniej tytuły ksiąg i ustaw zapisywano na czerwono: nazwa zaczęła oznaczać tytuły i streszczenia. W Kościele rzymskim rubrykami nazywa się przepisy zamieszczone w księgach liturgicznych, które określają przebieg celebracji.

salùbre

/saˈlubre/

Sprzyjający zdrowiu; określa się tak na przykład powietrze, klimat lub otoczenie.

Pochodzi od łacińskiego salūber, powiązanego z salus, „zdrowie”. Pianigiani podaje łacińską formę salubrem.